پکیج شوفاژ دیواری

پکیج شوفاژ دیواری دستگاهی است که به صورت مستقل، آب گرم مصرفی (آب بهداشتی برای دوش و آشپزخانه) و آب داغ مورد نیاز برای سیستم گرمایشی (مانند رادیاتورها یا گرمایش از کف) را برای یک واحد ساختمانی تامین می‌کند. این دستگاه در واقع یک موتورخانه کامل و فشرده است که به راحتی در فضای یک کابینت آشپزخانه نصب می‌شود و جایگزین سیستم‌های گرمایش مرکزی قدیمی شده است.

1. استقلال کامل هر واحد مسکونی در تامین گرمایش و آب گرم.
2. راندمان انرژی بالا و مصرف سوخت بهینه.
3. اشغال فضای بسیار کم در مقایسه با موتورخانه.
4. هزینه نصب و لوله کشی پایین‌تر.

حالا که یه کلیتی ازش دستگیرمون شد، بریم ببینیم این جعبه جادویی چطور کار میکنه و چرا اینقدر تو هر خونه ای پیدا میشه. تمام این قطعاات و ریزه کاری هاش رو با جزئیات براتون باز میکنم.

اصلا پکیج چطور کار میکنه؟

ببینید، داستان خیلی ساده تر از چیزیه که فکر میکنید. وقتی شما شیر آب گرم رو باز میکنید، یه قطعه به اسم فلوسوئیچ یا فلومتر متوجه جریان آب میشه. این قطعه یه سیگنال به برد الکترونیکی دستگاه میفرسته. برد هم مثل فرمانده عمل میکنه و دستور روشن شدن مشعل رو صادر میکنه. آب سرد شهری وارد یه سری لوله های مارپیچ به اسم مبدل حرارتی میشه که دقیقا بالای شعله قرار داره. آب در حین عبور از این لوله ها داغ میشه و بعدش یا به سمت شیر آبی که باز کردید میره، یا اگه تو فصل سرما باشید، یه پمپ اون رو به سمت رادیاتورها هدایت میکنه تا خونه گرم بشه. .

شاید بپرسید خب اولویت با کدومه؟ آب گرم حموم یا گرم شدن رادیاتورها؟ همیشه و همیشه اولویت با آب گرم مصرفی هست. یعنی به محض باز شدن شیر آب گرم، سیستم گرمایش رادیاتورها موقتا متوقف میشه تا تمام قدرت دستگاه صرف گرم کردن آبی بشه که شما نیاز دارید.

انواع پکیج: فن دار و دو مبدله یعنی چی؟

پکیجها رو میشه از چند نظر دسته بندی کرد، ولی دوتاش از همه مهم تره. یکی از نظر خروج دود، یکی هم از نظر تعداد مبدل های حرارتی.

فن دار در مقابل بدون فن:
پکیج های فن دار، همونطور که از اسمش پیداست، یه فن دارن که دود حاصل از سوختن رو با فشار به بیرون هدایت میکنه. اینا معمولا یه دودکش دوجداره دارن که از یه لوله هوای تازه رو برای سوختن میاره داخل و از لوله دیگه دود رو میده بیرون. این مدلها خیلی ایمن ترن و میشه اونها رو حتی در بالکن یا فضاهای کوچیک هم نصب کرد. تقریبا همه پکیج های جدید فن دار هستن. تصویر رو نگاه کنید، این فن بالای محفظه احتراق قرار میگیره.

پکیج های بدون فن قدیمی ترن و برای خروج دود به مکش طبیعی دودکش ساختمون وابسته هستن. نصب اینا شرایط خاصی داره و دودکش باید کاملا استاندارد باشه. امروزه دیگه کمتر تولید میشن.

دو مبدله در مقابل تک مبدله:
این یکی خیلی مهمم هست. در پکیج تک مبدله، یه مبدل هم آب رادیاتورها رو گرم میکنه و هم آب مصرفی رو. این باعث میشه آب مصرفی که املاح داره، مستقیم با شعله تماس داشته باشه و مبدل زودتر رسوب بگیره.

اما در پکیج دو مبدله، یه مبدل اصلی (اولیه) فقط آب مدار گرمایش (آب توی رادیاتورها) رو گرم میکنه. بعد این آب داغ میره توی یه مبدل دیگه (ثانویه) و اونجا آب مصرفی رو گرم میکنه. چون آب مصرفی با شعله مستقیم تماس نداره، رسوب خیلی کمتری ایجاد میشه. تجربه به من نشون داده پکیج های دو مبدله عمر خیلی بیشتری دارن و برای شهرهایی که آبشون سختی بالایی داره، قطعا انتخاب بهتری هستن.

نگاهی عمیق تر به قطعات اصلی پکیج

خب حالا که کلیات رو فهمیدیم، بیایم چندتا از قطعات اصلی رو دقیق تر بررسی کنیم. اینا رو بشناسید، خیلی از مشکلات پکیج رو خودتون میتونید حدس بزنید.

• برد الکترونیکی: این قطعه واقعا همه کاره دستگاه هست. تمام اطلاعات رو از سنسورها میگیره و به بقیه قطعات دستور میده. هر مشکلی تو برد، کل دستگاه رو مختل میکنه.
• پمپ سیرکولاتور: وظیفه اش چرخوندن آب در مدار گرمایش هست. یعنی آب رو از پکیج میگیره و میفرسته تو رادیاتورها و دوباره از اونور برش میگردونه. اگه این پمپ کار نکنه، رادیاتورها سرد میمونن. خیلی وقت ها تابستان ها که پکیج رو فقط روی آب گرم می گذارند، پمپ ماه ها حرکت نمی کند و گیرپاژ می کند.
• شیر سه راهه موتوری: این قطعه فقط تو پکیج های دو مبدله هست. کارش اینه که مسیر آب داغ مدار گرمایش رو عوض کنه. وقتی آب گرم مصرفی رو باز میکنید، این شیر مسیر آب رو به سمت مبدل ثانویه میفرسته و وقتی میبندید، دوباره مسیر رو به سمت رادیاتورها باز میکنه.
• منبع انبساط: آب وقتی گرم میشه حجمش زیاد میشه. این منبع یه دیافراگم داخلش داره که این افزایش حجم رو کنترل میکنه تا فشار سیستم بیش از حد بالا نره و به لوله ها آسیب نزنه.

راستی، یه قطعه خیلی مهم دیگه هم هست به اسم NTC. این یه سنسوره که دمای آب رو اندازه میگیره و به برد گزارش میده. اگه خراب بشه، یا آب بیش از حد داغ میشه یا اصلا گرم نمیشه.

سیستم ایمنی پکیج چطوریه؟

یکی از بزرگترین مزیت های پکیج، ایمنی بالای اونه. چندین قطعه فقط برای همین کار طراحی شدن.

ترموستات حد: اگه به هر دلیلی سنسور NTC خراب بشه و دمای آب از یه حدی (مثلا ۱۰۵ درجه) بالاتر بره، این ترموستات مثل یه فیوز عمل میکنه و کل سیستم رو خاموش میکنه تا از جوش آوردن و ترکیدن لوله ها جلوگیری کنه.

شیر اطمینان ۳ بار: اینم یه قطعه مکانیکیه. اگه فشار آب مدار گرمایش به هر دلیلی از ۳ بار بیشتر بشه، این شیر خود به خود باز میشه و مقداری آب رو تخلیه میکنه تا فشار بیاد پایین. این کار از آسیب به مبدل و بقیه قطعاات جلوگیری میکنه.

پرشر سوئیچ هوا (فقط در مدل فن دار): این قطعه کارکرد صحیح فن و باز بودن مسیر دودکش رو کنترل میکنه. اگه فن خراب بشه یا دودکش مسدود باشه، این پرشر اجازه روشن شدن مشعل رو نمیده تا از جمع شدن دود در محیط جلوگیری کنه.

پرشر سوئیچ آب: این قطعه هم چک میکنه که فشار آب مدار گرمایش در حد استاندارد (معمولا بین ۰.۵ تا ۱.۵ بار) باشه. اگه فشار آب کم باشه، دستگاه روشن نمیشه تا پمپ و مبدل بدون آب کار نکنن و نسوزن.

دقت کنید که. . . دستکاری این قطعات ایمنی کار خطرناکیه و اگه تخصصی ندارید، حتما به یه تعمیرکار بسپاریدش.

مقایسه سریع عملکرد پمپ در مدل های مختلف

شاید براتون سوال باشه پمپ دستگاه همیشه کار میکنه؟ نه لزوما. عملکردش تو مدل های مختلف فرق داره.

نوع پکیج	حالت زمستانه (گرمایش فعال)	حالت تابستانه (فقط آب مصرفی)
تک مبدله	فقط موقع گرمایش رادیاتورها کار میکند. هنگام باز شدن آب گرم، خاموش میشود.	همیشه خاموش است.
دو مبدله	همیشه کار میکند (چه برای گرمایش رادیاتور و چه برای گرم کردن آب مصرفی در مبدل ثانویه).	فقط هنگام باز شدن شیر آب گرم، روشن میشود.

حالت های کاری پکیج: تابستانه و زمستانه

پکیج ها معمولا یه کلید یا دکمه برای انتخاب حالت کاری دارن. این دو حالت خیلی با هم فرق دارن.

وضعیت تابستانه: تو این حالت، پکیج فقط منتظر باز شدن شیر آب گرم مصرفی میمونه. مدار گرمایش و رادیاتورها کاملا از کار افتادن و پمپ هم (در اکثر مدلها) خاموشه. به محض اینکه شما شیر آب گرم رو باز کنید، دستگاه روشن میشه و آب رو گرم میکنه و با بستن شیر دوباره خاموش میشه.

وضعیت زمستانه: این حالت پیچیده تره. دستگاه هم باید آب گرم مصرفی رو تامین کنه و هم رادیاتورها رو گرم نگه داره. همونطور که قبلا گفتم، اولویت همیشه با آب گرم مصرفیه. یعنی پکیج رادیاتورها رو گرم میکنه، ولی به محض اینکه کسی شیر آب گرم رو باز کنه، گرمایش رادیاتورها رو متوقف میکنه و تمام توانش رو میذاره برای آب مصرفی. بعد از بستن شیر، دوباره برمیگرده سراغ گرم کردن رادیاتورها.

البته قبلش حتما باید فشار دستگاه رو چک کنید. فشار باید روی ۱.۵ بار تنظیم باشه. اگه کمتر بود، باید با باز کردن "شیر پرکن" که معمولا زیر دستگاه هست، فشار رو به حد مطلوب برسونید.

بیایین تمام چیزهایی که گفتم رو به طور خلاصه مرور کنیم:

خب، پس دیدیم که پکیج شوفاژ دیواری یه سیستم کامل و مستقله که جای موتورخونه های پردردسر قدیمی رو گرفته. فهمیدیم که مدل های فن دار و دو مبدله انتخاب های بهتر و ایمن تری هستن. با چندتا از قطعات اصلی مثل پمپ و مبدل و برد آشنا شدیم و فهمیدیم که کلی سیستم ایمنی داره که از بروز خطر جلوگیری میکنن. حالت تابستونه و زمستونه رو هم که بلد باشید دیگه تقریبا همه چیز رو در مورد کارکرد کلی پکیج میدونید.

ضمنا اینو یادم رفت بگم: یه اشتباه رایج اینه که مردم فکر میکنن هرچی درجه پکیج رو بالاتر ببرن، خونه زودتر گرم میشه. این تفکر کاملا اشتباهه و فقط باعث میشه دستگاه با فشار بیشتری کار کنه و استهلاکش بالا بره و مصرف گازتون هم زیاد بشه. بهترین دما برای رادیاتورها بین ۶۰ تا ۷۵ درجه هست. بیشتر از اون واقعا نیازی نیست و فقط به دستگاهتون فشار میارید.